گفتی  شکوفه های صورتی درخت نشانه ی رسیدن روزهای خوب و امیدبخشه...اما باد ویرانگر پایان

سال رو فراموش کردی که شکوفه ها رو نابود میکنه و با خود با دوردستها می بره.همچون این باد ویرانگر

زندگی که قلب کوچک منو نشکفته ویران میکنه.تمام سال گذشته رو من به امید وصال تو سر

کردم.همونطور که اسفند سال پیش شد اردیبهشت امسال....همونطور که اردیبهشت امسال شد

شهریور ماه....همونطور که شهریور ماه شد دی ماه....دی ماه....بهمن....اسفند....  ،می دانم فروردینی

که باید منتظر آن باشم هرگز نخواهد رسید...مرا ویران میکنی.لحظه به لحظه بر بادم میدهی....

و میدانم روزهایی که که بعد از آن خواهی آمد هرگز پایان نخواهد یافت...

و میدانم چه روزهای سختی را باز باید بی تو تحمل کنم....

تا خوشبختی راه دوری باقی ست....