تنها قلب سرخ تو کافي بود. تنها چشم تو که به آرامي با چشم من زمزمه ميکرد- عشق را-براي همه ي زندگي کافي بود.تنها دست بزرگ تو بر شانه ي کوچک من کافي بود. تنها حس حضور تو روي خاک  اين شهر، تنها آگاهي از تنفس تو از اين آسمان کافي بود...
 ترا دوست ميدارم. به قداست عشق مي ستايمت. قلب سرخت را که در اين تاريکي و سرماي سخت همچنان به گرمي و روشني مي تپد مي ستايم و دستانت را مي پرستم که حضور خدا را تداعي ميکند.تنها قلب سرخ تو کافيست تا قلبم دوباره سرخ و روشن گردد.

عشق نيارمند توست!

نمي خواهم بميرم!
نميخواهم بميرم با که بايد گفت؟
کجا بايد صدا سر داد................در زير کدامين اسمان......... روي کدامين کوه؟
که در ذرات عالم ره برد طوفان اين اندوه
که از افلاک عالم بگذرد پژواک اين فرياد
کجا بايد صدا سرداد؟
فضا خاموش و درگاه قضا دور است
زمين کر,اسمان کور است.
نمي خواهم بميرم با که بايد گفت؟
اگر زشت و اگر زيبا............ اگر دون و اگر والا
من اين دنياي فاني را هزاران بار از ان دنياي باقي دوست تر دارم.
به دوشم گر چه بار غم توانفرساست
وجودم گرچه گردالود سختي هاست
نمي خواهم از اين جا دست بردارم
تنم در تارو پود عشق انسان هاي خوب نازنين بسته است
دلم با صد هزار رشته............ با اين خلق
با اين مهر....... با اين ماه....... با اين خاک....... با اين اب....... پيوسته است.
مراد از زنده ماندن امتداد خوردو خوابم نيست
توان ديدن دنياي ره گم کرده در رنج و عذابم نيست
هواي همنشيني با گل و ساز شرابم نيست
جهان بيمار و رنجور است
دور روزي که بر بالين اين بيمار بايد زيست اگر دردي ز جانش بر ندارم ناجوانمردي است.
نميخواهم بميرم تا محبت را به انسانها بياموزم
بمانم تا عدالت را برافروزم,بيفروزم
خرد را مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پيش پاي فرداهاي بهتر گل برافشانم
چه فردايي چه دنيايي
جهان سرشار از عشق و گل و موسيقي و نور است
نميخواهم بميرم..... اي خدا..... اي اسمان....... اي شب
نميخواهم ...... نميخواهم .......... نميخواهم..........مگر زور است

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------

خیلی دوست دارم

 

نویسنده: ..

يکشنبه 31 تير1386 ساعت: 0:23

منم دوست دارم ناز پری من.عشق من.زتدگی من

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

شب که می‌رسد از کـنـاره‌ها

گـریـه مـی‌کـنـم بـا سـتـاره‌ها

وای اگر شبـی ز آستیـن جان

بــر نــیــاورم دســت چـــاره‌ها

همچـو خامشان بسته‌ام زبان

حـرف مـن بـخـوان از اشـاره‌ها

ما ز اسـب و اصـل افــتـاده‌ایم

مـا پـیـــاده‌ایـــم ای ســواره‌ها

ای لـهـیـب غــم آتـشــم مـزن

خــرمـنـم مســوز از شــراره‌ها

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه که بودم
¤
در نهانخانه ی جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
¤
يادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتيم
پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتی بر لب آن جوی نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان زمان رام
خوشه ي ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
¤
يادم آيد تو به من گفتی:
« از اين عشق حذر کن!
لحظه ای چند بر اين آب نظر کن
آب، آيينه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا، که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی، چندی از اينشهر سفر کن! »
¤
با تو گفتم:
« حذر از اين عشق؟
ندانم
سفر از پيش تو؟
هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی، من نه رميدم، نه گسستم »
باز گفتم که: « تو صيادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم … »
¤
اشکی از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگريخت
اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
يادم آيد که دگر از تو جوابی نشنيدم
پای در دامن اندوه کشيدم
نگسستم، نرميدم
¤
رفت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی ديگر از آن کوچه گذر هم
بی تو، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم…!

 

نویسنده: احسان

يکشنبه 31 تير1386 ساعت: 0:2

سلام ای آشنا ای بهترین رویای من.
ای که دور از من در یاد منی
با خبر باش که دنیای منی
شادیت شادی من
غصه ات غصه ی من
قلب من خانه ی تو
خانه ات قبله ی من
دوست دارم پری من

 

نویسنده: سکوت

يکشنبه 31 تير1386 ساعت: 0:13

رویای من در این جهان نیست به جز خیال تو
میلاد من در این خزان نیست به جز بهار تو
هستی من در این میان نیست به جز برای تو
با من بمان
با من بخوان
چون که وجود و هستیم
نیست جز احتیاج تو

 

   هيچ وقت تا حالا اين همه مطلب رو تو اين مدت كم ننوشتم! شايد از تنبلي خودمه به هرحال بايد خوشحال باشي که به خاطر تو مينويسم!راستش چند روزه خيلي دلم گرفته(امروز 4شنبه ست) قراره برم دکتر براي آخرين ويزيت قبل از عمل.چند روزه با پدر حرف نميزنيم.حواسش به من نيست و بهتره بگم چند روزه دوسم نداره.برام سخته.چرا تو روزاي سخت تنهام ميذاره؟ تنها تو و کمي هم مامان به فکرميد.ولي بيشتر تو, ميدونم که هميشه هستي ولي اين روزا بيشتر..چون بيشتر نياز منو درک ميکني و ديشب هم خيلي  فکر خوبي کردي که اومدي...تو اين مدتي که با هم بوديم به قدري زندگي خوبي داشتم که اگه فرصت زندگي بيشتري نداشته باشم هم غمي نيست.از تو همه خوبي ها رو ديدم, با تو همه لذتها رو چشيدم و هر شادي رو تجربه کردم.لحظات تلخي هم داشتيم که همه از عشق بود. تلخي شيريني بود که هرکسي فرصت چشيدنش را بدست نمي آورد.

براي از تو گفتن هميشه حرف کم ميارم.گويي نه قلم ميخواد کمکم کنه؛نه کاغذ و نه انگشتانم.گويي اکسيژن کم ميارم.نفس بريده بريده و قلبم آشفته...مگر نميدانند جز تو کسي را ندارم...؟

اينجا براي از تو نوشتن هوا كم است
دنيا براي از تو نوشتن مرا كم است
اكسير من نه اينكه مرا شعر تازه نيست
من از تو مي نويسم و اين كيميا كم است
دريا و من چه قدر شبيهيم گرچه باز
من سخت بيقرارم و او بيقرار نيست
با او چه خوب مي شود از حال خويش گفت
دريا كه از اهالي اين روزگارنيست
امشب ولي هواي جنون موج ميزند
دريا سرش به هيچ سري سازگار نيست
اي كاش از تو هيچ نمي گفتمش ببين
دريا هم اينچنين كه منم بردبار نيست

براي شنيدن صدايت زنده ام.تنها براي لمس موهاي سياه وچشمان براقت.به من عشق بورز زيرا که من هم از اينگونه مي پرستمت.عشقت را از من دريغ مکن.بگذار صدايت را بشنوم؛بگذار تا فرصت هست چشمان زيبايت را تماشا کنم.بگذار تا دستانم با دستانت انس بگيرندو تنم؛ با تنت...برا ديدن تو محدوديت نميخواهم.براي شنيدن صدات.براي لمس دستات.از من دور نشو...زيرا که من؛هم از اينگونه تورا ميپرستم.