روز بیست و هفتم

دوست دارم احسانم.جون من قبل اس ام اس آدرسو حدس میزنی؟ خیلی بدی

فکر کنم روز بیست و هفتم دیگه بتونم حرف بزنم!ولی قول دادم ۷ تا نامه بنویسم!

ببینم پیش ستاره که نمیری؟میکشمتا! تا کاملا خوب نشدم ستاره بی ستاره!

 

 

نویسنده: یکی که واسه دیدنت دل تو دلش نیست

پنجشنبه 28 تير1386 ساعت: 0:46

سلام عشقم.خوبی پری من؟
وقتی امروز دیدمت خیلی آروم شدم.پری من مثل فرشته ها شده بود.
راستش گفتم شاید اینکه هدیه رو بدم مهشید بیاره ناراحت بشی.بخاطر همین مردد بودم و این باعث شده بود که وقت کم بیارم.
پریسای من جون من پسندیدی؟باید ببخشی راستش همیشه انتخاب برای تو سخته.
مخصوصا اینبار که خیلی وقت کم داشتم.بعد اینکه از تو مطمئن شدم. از ساعت 3 داشتم میگشتم.قرارم بود 5.15 به مهشید برسونم.
واقعا خوشحالم که خوشت اومد.
عزیزم میدونی خیلی دلتنگتم؟
راستش احساس می کنم زندگیم طراوت و شادابیشو از دست داده.
واقعا به خاطر وبلاگا ازت ممنونم.
تنها دلخوشیم همینه.عزیز دلم جون من بیشتر استراحت کن.
میدونی که جز تو کسی رو ندارم.
همه ی زندگی منی
دوست دارم عشقم

روز بیست و ششم

من اگه قدر انساني مثل تو رو ندونم مسلما احمقي بيش نيستم.اينهايي که ميگم تعارف نيستن باور کن.چون من هرگز انساني با درک و شعور تو نديدم.همين چند شب پيش وقتي از کمبودهاي رابطه مون بهت ميگفتم -کمبودهايي که من حس ميکردم و شايد اهميتي هم نداشتند- نميدونستم به اين سرعت رفتارتو تغيير بدي ولي از فرداي اون شب  -صبح که اومدي کوچه مون!- بران ثابت شد که چقدر باشعوري و چقدر خواسته هاي من برات مهمه.امروز هم خيلي عالي بود ناگهاني ديدنت بدون برنامه ريزي خاصي خيلي خوشحالم کرد و تو هم ديدي که با چه اتفاقاتي اينقدر خوشحال ميشم  و زندگي ام شاداب ميشه...

   بيشتر از هميشه احساس ميکنم که چقدر به وجود بي نظير تو نياز دارم و چقدر زندگيم به تو وابسته ست.بيشتر از هميشه دوستت دارم و بيشتر از هميشه ازت راضي و ممنونم.از بودن با تو لذت ميبرم.

روز بیست و پنجم

ترجمه...با دخل و تصرف...براي يگانه عشقم در تمام زندگي ام...احسان

نه گل نه گلستانها را مي خواهد؛اين قلب من تنها با تو ميلرزد
بسوزانش,اين خاکستر متعلق بتوست!

نه زمستان نه بهار را منتظر است؛ اين قلب من تنها تو را انتظار ميکشد
بدنبال من بيا,اين ردپا متعلق بتوست

**من تنها نيازمند توام**

يافتن تسلي خاطر سخت است.معشوق ميرود و از پي او قلب من
از خودبيخود و مدهوش؛با تني زخمي و مجروح...

اشکهاي روان من به هنگام رفتن؛همه چيزي نابهنگام بود
فهميدم براي رسيدن به تو دير کرده ام...بسيار دير

همه چيز را به دور افکنده ام؛خود را در آغوش شبها رها ميسازم
اين قلب من ديوانه وار تو را در ديگران ميجويد...

نه گل نه گلستانها را مي خواهد؛اين قلب من تنها با تو ميلرزد
بسوزانش,اين خاکستر متعلق بتوست!

نه زمستان نه بهار را منتظر است؛ اين قلب من تنها تو را انتظار ميکشد
بدنبال من بيا,اين ردپا متعلق بتوست

**من تنها نيازمند توام**

روز بیست و چهارم

انساني در وجود خود احساس ميکنم که هر روز بيشتر حقيقتي را درمي يابد.حقيقتي با شکوه تر از همه ي حقايق جهان و پر رونق تر از همه ي جنجالها...شايد اين من تا کنون تا اين حد شيفته ي زندگي نبوده است.زيرا اين حقيقت است که بيش از پيش و بيشتر از هر زمان ديگري تاکنون به من احساس توانايي و قدرت براي ادامه زندگي ميدهد..و آنچنان رشدش ميدهد که اميدواري چون ساقه هاي گياهي جوان و پرشور هر روز بيشتر ميبالد و به آسمان نزديک ميشود...حقيقتي عاري از تزوير و دروغ..که در اين زمانه هميشه با حقيقت عجين ميشوند...نه ؛چيزي دگرگونه و بکر, با عطر ياس هاي زرد و سپيد شب هنگام که بسيار دوست ميدارم...حقيقتي از جنس آب و باران ارديبهشت.و تلخ شيرين چون دانه هاي زيتون سياه...

حقيقت عشق...!

   عشق خالصي که بتو ميورزم مرا رشد ميدهد و هر روز قدرتمندترم ميسازد.مرا شاد و زلال ميکند و زيبايم ميگرداند.احسان عزيزم بيشتر از هميشه وجود انکار ناپذير اين حقيقت را در اعماق قلبم احساس ميکنم. و از آن لذت ميبرم.هرگز ترکت نخواهم کرد.